Wynajem mieszkania obarczony jest zawsze pewnym ryzykiem. Najczęściej nie znamy wynajmującego, jego zachowań, oczekiwań i sposobu użytkowania. W przypadku mieszkania sprawa wydaje się prosta. Mieszkanie jest mieszkaniem i tak przez wynajmującego powinno być traktowane i wykorzystywane. Jak się jednak lepiej zabezpieczyć i co tak naprawdę powinno być zawarte w umowie najmu. Moja propozycja poniżej.
1. Kto z kim zawiera umowę. Nazwiska i imiona, adresy stałego zamieszkania, numery dowodów osobistych, nr NIP, Pesel, telefony kontaktowe.
2. Uprawnienia wynajmującego i jego oświadczenie, że lokal nie jest obciążony ograniczonym prawem rzeczowym, długami i innymi zobowiązaniami.
3.Przy najmie na czas ograniczony należy dokładnie podać daty, od - do.
4.Przedmiot najmu zostanie przekazany protokółem zdawczo - odbiorczym, stanowiącym załacznik do podpisywanej umowy.
5.Wynajmujący podkreśla, że najemca zobowiązany jest do używania lokalu wyłącznie do celów mieszkalnych, zgodnie z ogólnymi zasadami i regulaminami administracji budynku.
6.Określenie i ustalenie miesięcznego czynszu, płatnego np. na rachunek wynajmującego w terminie np. do dnia dziesiątego każdego miesiąca z góry. Oprócz czynszu najemca będzie pokrywał bieżące opłaty, za prąd, gaz, telefon stacjonarny, w terminach ustalonych przez wystawców rachunków.
7. Przyjęcie i pokwitowanie kaucji na zabezpieczenie szkód w mieniu oraz płatności czynszu, a także zobowiązanie wynajmującego do rozliczenia kaucji w ciągu np. jednego miesiąca od dnia rozwiązania umowy i opróżnienia mieszkania przez najemcę.
8.Przedmiot najmu bez zgody wynajmującego nie może być przedmiotem użyczenia, ani oddania w podnajem. Najemca nie może dokonywać jakichkolwiek zmian oraz składać osobom trzecim oświadczeń dotyczących stanu prawnego użytkowanego mieszkania.
9. Po zakończeniu umowy najemca zobowiązany jest zwrócić lokal w stanie nie pogorszonym ponad normalne zużycie, wraz z wyposażeniem opisanym w protokóle zdawczo - odbiorczym. Koszt napraw spowodowanych uszkodzeń obciąża najemcę.
10. O nadchodzącej korespondencji na nazwisko wynajmującego, najemca będzie telefonicznie powiadamiał zainteresowanego.
11. Wynajmujący zastrzega sobie prawo wglądu do wynajętego mieszkania, po uzgodnieniu terminu z najemcą.
12.Umowa powinna zawierać jeszcze ustalenia dotyczące spraw porządkowych takich jak warunki rozwiązania umowy, wprowadzanie zmian treści umowy, wzmiankę o sprawach nie uregulowanych, rozstrzyganiu sądów oraz w ilu egzemplarzach sporządzono umowę. Jeszcze wzajemne podpisanie protokółu zdawczo - odbiorczego, wspólne odczytanie i zanotowanie stanu liczników. I to już w zasadzie wszystko.
Wszystko, ale jak dla kogo, bo dla osób mieszkających obok, niżej, wyżej od wynajętego mieszkania, historia się dopiero zaczyna. Trafiają się najemcy żyjący w trybie nocnym. Pracują do późnych godzin wieczornych i wracają o północy lub nawet po północy. Coś sobie szykują do jedzenia, przygotowywują się do snu, chodzą w butach i mniej lub bardziej hałasują do około drugiej po północy. Część mieszkańców obok nie śpi. Są tacy, młodzi ludzie, którzy pracują i studiują wieczorowo. Od piątku do poniedziałku rano nastawieni są jednak tylko na balangi. Wynajęte mieszkanie traktują jako miejsce spotkań, schadzek, jako lokal rozrywkowy. Hałasują przez 24 godziny. Nie pomagają uwagi i prośby stałych mieszkańców na klatce. Oni są młodzi, wynajęli lokal i mają prawo się bawić!
Biorąc tę wielką uciążliwość pod uwagę, uważam, że w każdej umowie najmu powinna być zawarta klauzula.
W mieszkaniu obowiązuje od godziny 22.00 wieczorem do godziny 6.00 rano dnia następnego
CISZA NOCNA, której przestrzeganie jest bezwzględne, pod rygorem natychmiastowego rozwiązania umowy na wniosek tych osób, którym zakłóca się sen i CISZĘ NOCNĄ. W takim przypadku najemca powinien być zobowiązany w umowie do zapłacenia kary umownej - odszkodowania wynajmującemu w wysokości trzy miesięcznego czynszu. Tym tematem powinni się zjąć prawnicy i administracje budynków. wszystkoowszystkim-janek.blogspot.com
niedziela, 30 grudnia 2012
niedziela, 2 grudnia 2012
SENAT do likwidacji, SEJM do poprawki
Senat jest instytucją kosztowną, przeszkadzającą w tworzeniu prawa i całkowicie zbędną. W państwie musimy dążyć do jednoznacznej odpowiedzialności każdego i wszystkich za swoje działania, w tym także Sejmu. Sejm powinien mieć silny zespól prawny, który każdą ustawę przed jej uchwaleniem sprawdzi pod względem zgodności z innymi, unijnymi itd. Przyspieszy to znacznie ustanawianie prawa, bo radcy prawni będą włączeni od samego początku jej tworzenia, skróci wielokrotne dyskusje nad tymi samymi tematami i pozwoli poświęcić więcej czasu na inne ważne sprawy, a nie na przepychanki z poprawkami senackimi. Śmiem twierdzić, że gdyby nad Senatem była jeszcze jedna wyższa od Senatu Izba, to do poprawek Senatu wnosiłaby swoje. Nie może być inaczej. Wystarczy to sobie uzmysłowić , by zrozumieć bezsensowność utrzymywania Senatu. Musi się wykazać, że coś robi, to próbuje wprowadzać poprawki. Nie mówię z góry, że złe, mówię tylko, że żadnych merytorycznych błędów w ustawie sejmowej być nie powinno.
Nie będzie to pełna analogia, ale przypominam sobie podobne sytuacje w biurach projektowych, gdzie projekty opiniowały Rady Techniczne. Po prostu je psuły, niszcząc w zarodku wszelkie nowatorskie pomysły, bo tego jeszcze w Polsce nie było, bo nuż sie nie uda, bo po co to firmować. Projektanci pocieszali się między sobą mówiąc co by się stało z poematem "Pan Tadeusz", gdyby został przepuszczony przez Radę Techniczną. "Tadeusz" by nie przeszedł! Odpowiadali na różne bzdurne uwagi i zapytania. Bronili swoich projektów, tak jak to robi Sejm broniąc się przed poprawkami senackimi.
Wniosek jest tylko jeden. Po obecnej ostatniej kadencji należy bezapelacyjnie zlikwidować Senat.
Aby to nastąpiło. już obecnie należy rozpocząć przygotowywanie stosownych procedur i aktów prawnych umożliwiających realizację tego zamierzenia. Te dokumenty powinny jednocześnie umożliwić zmniejszenie liczby posłów do około 390. Jeden poseł na około 100 tysięcy mieszkańców.
Tak myślę nie tylko ja, ale wiele, wiele osób. Nie ma jednak odważnych dla realizacji tego słusznego zamierzenia.
Marszałek Kazimierz Kutz, podczas pierwszego posiedzenia ostatnio wybranego Senatu powiedział- że Senat VIII kadencji jest produktem wojny polsko - polskiej i że ta kadencja będzie "kaleka i intelektualnie jałowa". Senat stał się zabawką mechaniczną nakręcaną przez......Podczas Jego wystąpienia padło wiele, wiele ostrych słów pod adresem Senatu, a między innymi, że przynależnośc partyjna, to dominująca wartość.
Prezydent Bronisław Komorowski na tym pierwszym posiedzeniu nazwał Senat - Izbą refleksji, dlatego, że stoi na straży jakości polskiego prawa, zaznaczył jednak, że w ostatnich latach prawo to nie było doskonałe i wyraził nadzieję, że w tej nadchodzącej kadencji uda się uniknąć legisalacyjnych raf i barier.
Oto wstydliwa wizytówka Senatu. O czym tu dumać. Zlikwidować i zapomnieć. Byle szybko.
Nie będzie to pełna analogia, ale przypominam sobie podobne sytuacje w biurach projektowych, gdzie projekty opiniowały Rady Techniczne. Po prostu je psuły, niszcząc w zarodku wszelkie nowatorskie pomysły, bo tego jeszcze w Polsce nie było, bo nuż sie nie uda, bo po co to firmować. Projektanci pocieszali się między sobą mówiąc co by się stało z poematem "Pan Tadeusz", gdyby został przepuszczony przez Radę Techniczną. "Tadeusz" by nie przeszedł! Odpowiadali na różne bzdurne uwagi i zapytania. Bronili swoich projektów, tak jak to robi Sejm broniąc się przed poprawkami senackimi.
Wniosek jest tylko jeden. Po obecnej ostatniej kadencji należy bezapelacyjnie zlikwidować Senat.
Aby to nastąpiło. już obecnie należy rozpocząć przygotowywanie stosownych procedur i aktów prawnych umożliwiających realizację tego zamierzenia. Te dokumenty powinny jednocześnie umożliwić zmniejszenie liczby posłów do około 390. Jeden poseł na około 100 tysięcy mieszkańców.
Tak myślę nie tylko ja, ale wiele, wiele osób. Nie ma jednak odważnych dla realizacji tego słusznego zamierzenia.
Marszałek Kazimierz Kutz, podczas pierwszego posiedzenia ostatnio wybranego Senatu powiedział- że Senat VIII kadencji jest produktem wojny polsko - polskiej i że ta kadencja będzie "kaleka i intelektualnie jałowa". Senat stał się zabawką mechaniczną nakręcaną przez......Podczas Jego wystąpienia padło wiele, wiele ostrych słów pod adresem Senatu, a między innymi, że przynależnośc partyjna, to dominująca wartość.
Prezydent Bronisław Komorowski na tym pierwszym posiedzeniu nazwał Senat - Izbą refleksji, dlatego, że stoi na straży jakości polskiego prawa, zaznaczył jednak, że w ostatnich latach prawo to nie było doskonałe i wyraził nadzieję, że w tej nadchodzącej kadencji uda się uniknąć legisalacyjnych raf i barier.
Oto wstydliwa wizytówka Senatu. O czym tu dumać. Zlikwidować i zapomnieć. Byle szybko.
wtorek, 30 października 2012
Waloryzacja emerytur-zadyszka.
Codzienna prasa informowała, że Trybunał Konstytucyjny obiecał, iż w paźdźierniku zajmie się mankamentami ostatniej waloryzacji emerytur i jeśli uzna, że waloryzacja nie została przeprowadzona zgodnie z Konstytucją, to na wniosek zainteresowanej osoby skierowany do ZUS, która otrzymała mniej niż powinna, ZUS będzie bezzwłocznie wypłacał wyrównanie /odszkodowanie/.
Teraz docierają do mnie inne informacje, że nie będzie automatycznego podwyższenia świadczenia, a tylko Ci, którzy pójdą do Sądu mają szanse otrzymać odszkodowanie z tym, że koszty postępowania mogą być wyższe od odszkodowania.
Porażająca informacja. Zapowiada się więc kolejna uwłaczająca dla Polaków sprawa, których nie brakuje w tym roku. Cała para na gwizdanie.
Aby do tego nie doszło, ośmielam się zapropononować proste, łatwe przejrzyste i możliwe do przyjęcia chyba przez wszystkich: Trybunał Konstytucyjny, Rząd RP, ZUS i emerytów, wręcz salomonowe rozwiązanie.
Trybunał Konstytucyjny uzna, żę ostatnia waloryzacja nie została w odniesieniu do wszystkich emerytów przeprowadzona w sposób prawidłowy, jednak ze względu na fakt, że taki sposób waloryzacji miał podtekst społeczny - pomocy emerytom o niższych emeryturach Trybunał
Konstytucyjny postanawia:
1. Utrzymać w mocy przepisy ustawy o waloryzacji na rok 2012, które dla emerytów z niższymi emeryturami są zgodne z Konstytucją.
2. Zobowiązać Rząd RP do ponownego przeliczenia emerytur na rok 2012 przyjmując zasadę ustalonego procentowego ich wzrostu. Tak wyliczone emerytury będą stanowiły prawidłową bazę do dalszej waloryzacji emerytur na rok 2013 i lata następne.
Nie mogą stanowić bazy do dalszej waloryzacji obecnie wypłacane emerytury obliczone z dodaniem takiej samej kwoty dla wszystkich emerytur. To byłoby już ogromne nadużycie, wręcz dośmiertne, bezzasadne obniżenie niektórych emerytur. Na to nie możemy się zgodzić.\
Bardzo proszę o wypowiedzi odnośnie wyżej zarysowanej propozycji spokojnego rozwiązania zaistniałej sytuacji i dopilnowania zasad prawidłowego waloryzacji emerytur na rok 2013 i lata nastepne.
Teraz docierają do mnie inne informacje, że nie będzie automatycznego podwyższenia świadczenia, a tylko Ci, którzy pójdą do Sądu mają szanse otrzymać odszkodowanie z tym, że koszty postępowania mogą być wyższe od odszkodowania.
Porażająca informacja. Zapowiada się więc kolejna uwłaczająca dla Polaków sprawa, których nie brakuje w tym roku. Cała para na gwizdanie.
Aby do tego nie doszło, ośmielam się zapropononować proste, łatwe przejrzyste i możliwe do przyjęcia chyba przez wszystkich: Trybunał Konstytucyjny, Rząd RP, ZUS i emerytów, wręcz salomonowe rozwiązanie.
Trybunał Konstytucyjny uzna, żę ostatnia waloryzacja nie została w odniesieniu do wszystkich emerytów przeprowadzona w sposób prawidłowy, jednak ze względu na fakt, że taki sposób waloryzacji miał podtekst społeczny - pomocy emerytom o niższych emeryturach Trybunał
Konstytucyjny postanawia:
1. Utrzymać w mocy przepisy ustawy o waloryzacji na rok 2012, które dla emerytów z niższymi emeryturami są zgodne z Konstytucją.
2. Zobowiązać Rząd RP do ponownego przeliczenia emerytur na rok 2012 przyjmując zasadę ustalonego procentowego ich wzrostu. Tak wyliczone emerytury będą stanowiły prawidłową bazę do dalszej waloryzacji emerytur na rok 2013 i lata następne.
Nie mogą stanowić bazy do dalszej waloryzacji obecnie wypłacane emerytury obliczone z dodaniem takiej samej kwoty dla wszystkich emerytur. To byłoby już ogromne nadużycie, wręcz dośmiertne, bezzasadne obniżenie niektórych emerytur. Na to nie możemy się zgodzić.\
Bardzo proszę o wypowiedzi odnośnie wyżej zarysowanej propozycji spokojnego rozwiązania zaistniałej sytuacji i dopilnowania zasad prawidłowego waloryzacji emerytur na rok 2013 i lata nastepne.
czwartek, 25 października 2012
Buntownicy, polskie lata 70 i 80.
Zaciekawiła mnie książka pod podanym wyżej tytułem, a głównie wydrukowana na tylnej okładce wypowiedź pani Hanny Krall, że za trzydzieści...może dwadzieścia lat, ta książka będzie lekturą obowiązkową dla studentów historii.
Myślę sobie, chociaż to książka cegła - 520 stron, ale po takiej rekomendacji spróbuję ją przeczytać. Przeczytałem i mam bardzo mieszane uczucia. Dwie panie autorki, inteligentna i sympatyczna jak wynika to z treści książki Anka Grupińska i jej partnerka Joanna Wawrzyniak zadały sobie bardzo dużo trudu, aby wysłuchać, spisać i napisać wspomnienia z tamtych lat grupy częściowo zagubionych ludzi z różnych rejonów zamieszkania, młodzieży, studentów, aktorów, młodych ludzi świata nauki i kilku starszych już wtedy osób. Tych indywidualnych, głównych wspominających, mających niekiedy po kilka odcinków wspomnień jest około trzydziestu. Rejony działania opisywanej opozycji to Poznań, Wrocław, Kraków, Kielce, Warszawa. Wiele innych miejscowości jest przytaczanych w konkretnych sytuacjach. Różnych instytucji i organizacji wymienionych jest 94, a nazwiska aż 838 osób z takich, czy innych powodów przewijają się w tekście książki.
Ogromne wrażenia wywarły na mnie opisy odważnej opozycyjnej działalności tych ludzi. Wspaniali, ale trochę bezradni, zagubieni, nie do końca znający cel swojej wytrwałej, wykonywanej w trudnych warunkach pracy: pisania ulotek, drukowania, rozwożenia i roznoszenia w sytuacji braku farb, papieru,wydajnych urządzeń drukujących i niezbędnych środków finansowych. Opisywani działacze opozycyjni, to bardzo fajni ludzie. Niektórzy byli i w nomenklaturze i opozycji, niektórym pomagali nawet esbecy, ale strach przed aresztowaniem, bieda towarzyszyły im każdego dnia. Cześć im i chwała.
Ja jednak chcę również napisać, że równolegle istniała dużo, dużo, dużo wieksza częśc społeczeństwa, która normalnie pracowała. Lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte, to były lata najszybszego rozwoju całego kraju. Budowano masowo zkłady przemysłowe, elektrownie, kopalnie, rozbudowywano stocznie, przemysł motoryzacyjny, cukrownie, fabryki domów, wytwórnie betonu komórkowego, przemysł lekki. Rozbudowywano uzdrowiska i budowano domy wczasowe z których masowo korzystali ludzie pracy i ich rodziny. W każdej dziedzine powstawało coś nowego i na tamte czasy nowoczenego. Wiele osób studiowało, robiło doktoraty, wyjeżdżało na stypendia zagraniczne, właściwie każdy kto chciał, oprócz opozycjonistów mógł realizować swoje zamierzenia. Piękne sukcesy zaczęli odnosić nasi urbaniści i architekci, którzy we właściwy sposób kształtowali osiedla ludzkie wyposażając je w place zabaw, zieleń i dostęp do słońca. Ładnie na ten temat napisała pani Magdalena Staniszkis w epilogu omawianej książki. W tymże epilogu pan Michał Bilewicz nie umie przyjąć do wiadomości mimo przeprowadzonych badań, że przeważająca większośc badanych ocenia życie przed 1989 rokiem pozytywnie na niemal wszystkich płaszczyznach- od więzi z innymi ludźmi, poczucia bezpieczeństwa, zdrowia czy pracy, po sposoby spędzania wolnego czasu i standardu życia. To co Pan napisał, że nostalgiczne opowieści o PRL wpisują się w typową strukturę narracji osób, którym się nie powiodło jest bzdurą.
Co do uczynienia z tej ksiażki lektury obowiązkowej dla studentów historii, to nie wydaje mi się, aby w wolnym kraju mogło to mieć miejsce. Historii trzeba się uczyć z różnych pólek na których leżą różne książki, również i ta.
Myślę sobie, chociaż to książka cegła - 520 stron, ale po takiej rekomendacji spróbuję ją przeczytać. Przeczytałem i mam bardzo mieszane uczucia. Dwie panie autorki, inteligentna i sympatyczna jak wynika to z treści książki Anka Grupińska i jej partnerka Joanna Wawrzyniak zadały sobie bardzo dużo trudu, aby wysłuchać, spisać i napisać wspomnienia z tamtych lat grupy częściowo zagubionych ludzi z różnych rejonów zamieszkania, młodzieży, studentów, aktorów, młodych ludzi świata nauki i kilku starszych już wtedy osób. Tych indywidualnych, głównych wspominających, mających niekiedy po kilka odcinków wspomnień jest około trzydziestu. Rejony działania opisywanej opozycji to Poznań, Wrocław, Kraków, Kielce, Warszawa. Wiele innych miejscowości jest przytaczanych w konkretnych sytuacjach. Różnych instytucji i organizacji wymienionych jest 94, a nazwiska aż 838 osób z takich, czy innych powodów przewijają się w tekście książki.
Ogromne wrażenia wywarły na mnie opisy odważnej opozycyjnej działalności tych ludzi. Wspaniali, ale trochę bezradni, zagubieni, nie do końca znający cel swojej wytrwałej, wykonywanej w trudnych warunkach pracy: pisania ulotek, drukowania, rozwożenia i roznoszenia w sytuacji braku farb, papieru,wydajnych urządzeń drukujących i niezbędnych środków finansowych. Opisywani działacze opozycyjni, to bardzo fajni ludzie. Niektórzy byli i w nomenklaturze i opozycji, niektórym pomagali nawet esbecy, ale strach przed aresztowaniem, bieda towarzyszyły im każdego dnia. Cześć im i chwała.
Ja jednak chcę również napisać, że równolegle istniała dużo, dużo, dużo wieksza częśc społeczeństwa, która normalnie pracowała. Lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte, to były lata najszybszego rozwoju całego kraju. Budowano masowo zkłady przemysłowe, elektrownie, kopalnie, rozbudowywano stocznie, przemysł motoryzacyjny, cukrownie, fabryki domów, wytwórnie betonu komórkowego, przemysł lekki. Rozbudowywano uzdrowiska i budowano domy wczasowe z których masowo korzystali ludzie pracy i ich rodziny. W każdej dziedzine powstawało coś nowego i na tamte czasy nowoczenego. Wiele osób studiowało, robiło doktoraty, wyjeżdżało na stypendia zagraniczne, właściwie każdy kto chciał, oprócz opozycjonistów mógł realizować swoje zamierzenia. Piękne sukcesy zaczęli odnosić nasi urbaniści i architekci, którzy we właściwy sposób kształtowali osiedla ludzkie wyposażając je w place zabaw, zieleń i dostęp do słońca. Ładnie na ten temat napisała pani Magdalena Staniszkis w epilogu omawianej książki. W tymże epilogu pan Michał Bilewicz nie umie przyjąć do wiadomości mimo przeprowadzonych badań, że przeważająca większośc badanych ocenia życie przed 1989 rokiem pozytywnie na niemal wszystkich płaszczyznach- od więzi z innymi ludźmi, poczucia bezpieczeństwa, zdrowia czy pracy, po sposoby spędzania wolnego czasu i standardu życia. To co Pan napisał, że nostalgiczne opowieści o PRL wpisują się w typową strukturę narracji osób, którym się nie powiodło jest bzdurą.
Co do uczynienia z tej ksiażki lektury obowiązkowej dla studentów historii, to nie wydaje mi się, aby w wolnym kraju mogło to mieć miejsce. Historii trzeba się uczyć z różnych pólek na których leżą różne książki, również i ta.
czwartek, 18 października 2012
Zalany Stadion Narodowy.
Nie będę szukał winnych, ja ich po prostu wskaże i na tym tle postawię wnioski.
Pierwszym i głównym winowajcą jest dla mnie PZPN. Odpowiada za uczestnictwo polskich drużyn piłkarskich w różnych kwalifikacjach, eliminacjach i rozgrywkach. To ta organizacja niezależnie od tego, komu co zleca, powinna wszystkiego należycie dopilnować, a w ostatnim przypadku również zamknięcia dachu i należytego przygotowania murawy.
WNIOSEK I
W PZPN potrzebne są zmiany i te jak gdyby w odpowiedzi na to co zaszło szybko nadchodzą. Tu będziemy mieli problem rozwiązany.
Drugim winnym jest komisarz FIFA, który ma jak widać za duże uprawnienia w pewnych sprawach. Komisarz FIFA może przyjechać i stwierdzić, że pod podanym mu adresem znajduje się stadion piłkarski, później pójść na mecz, obserwować jego przebieg i złożyć władzom FIFA stosowne sprawozdanie. Za przygotowanie obiektu, jego działanie i bezpieczeństwo odpowiadają tylko i wyłącznie organizatorzy. Nikt więcej - tylko oni.
WNIOSEK II.
PZPN w oparciu o to co stało się w Warszawie, powinien wystąpić do FIFA z wnioskiem o ograniczenie kompetencji komisarza. Nie zna konstrukcji obiektu, jego możliwości, a podejmuje decyzję. Również trenerzy drużyn reprezentacji nie powinni mieć nic do powiedzenia w sprawie przygotowań obiektu. Owszem mogą wyrażać swoje zdanie i opinię, ale nie wiążące dla organizatorów. Żadna zbiorowa odpowiedzialność nie istnieje. Jedynym odpowiedzialnym musi być organizator imprezy.
Trzecim winnym jest Szef Narodowego Centrum Sportu, bo nie wywiązał się ze zleconego i przyjętego do wykonania zadania. Nie był przygotowany do niczego, nawet gdy deszcz lał mu się już za kołnierz nie podjął żadnych działań.
WNIOSEK III.
Trzeba dobrze prześwietlić całą organizację i podziękować tym, którzy nie wywiązali się ze swojego obowiązku, nie zgłosili narastającego zagrożenia, można przypuszczać, że nie domagali się zmiany decyzji, nie skontaktowali się bezpośrednio z FIFA, pomijając komisarza w tej sprawie.
Czwartym winnym jest Minister Sportu, której te firmy czy organizacje w takiej czy innej formie podlegają.
WNIOSEK IV.
Pan Premier RP nie powinien przejść obojętnie nad zaistniałą sytuacją. Nie można utrzymywać ludzi na stanowiskach do których niedorośli, a takich w tym rządzie jest więcej. Jeśli ich Pan nie powymienia, to nikt inny tylko oni Pana podtopią, jak dopuścili mimo dachu do podtopienia Stadionu Narodowego.
Pierwszym i głównym winowajcą jest dla mnie PZPN. Odpowiada za uczestnictwo polskich drużyn piłkarskich w różnych kwalifikacjach, eliminacjach i rozgrywkach. To ta organizacja niezależnie od tego, komu co zleca, powinna wszystkiego należycie dopilnować, a w ostatnim przypadku również zamknięcia dachu i należytego przygotowania murawy.
WNIOSEK I
W PZPN potrzebne są zmiany i te jak gdyby w odpowiedzi na to co zaszło szybko nadchodzą. Tu będziemy mieli problem rozwiązany.
Drugim winnym jest komisarz FIFA, który ma jak widać za duże uprawnienia w pewnych sprawach. Komisarz FIFA może przyjechać i stwierdzić, że pod podanym mu adresem znajduje się stadion piłkarski, później pójść na mecz, obserwować jego przebieg i złożyć władzom FIFA stosowne sprawozdanie. Za przygotowanie obiektu, jego działanie i bezpieczeństwo odpowiadają tylko i wyłącznie organizatorzy. Nikt więcej - tylko oni.
WNIOSEK II.
PZPN w oparciu o to co stało się w Warszawie, powinien wystąpić do FIFA z wnioskiem o ograniczenie kompetencji komisarza. Nie zna konstrukcji obiektu, jego możliwości, a podejmuje decyzję. Również trenerzy drużyn reprezentacji nie powinni mieć nic do powiedzenia w sprawie przygotowań obiektu. Owszem mogą wyrażać swoje zdanie i opinię, ale nie wiążące dla organizatorów. Żadna zbiorowa odpowiedzialność nie istnieje. Jedynym odpowiedzialnym musi być organizator imprezy.
Trzecim winnym jest Szef Narodowego Centrum Sportu, bo nie wywiązał się ze zleconego i przyjętego do wykonania zadania. Nie był przygotowany do niczego, nawet gdy deszcz lał mu się już za kołnierz nie podjął żadnych działań.
WNIOSEK III.
Trzeba dobrze prześwietlić całą organizację i podziękować tym, którzy nie wywiązali się ze swojego obowiązku, nie zgłosili narastającego zagrożenia, można przypuszczać, że nie domagali się zmiany decyzji, nie skontaktowali się bezpośrednio z FIFA, pomijając komisarza w tej sprawie.
Czwartym winnym jest Minister Sportu, której te firmy czy organizacje w takiej czy innej formie podlegają.
WNIOSEK IV.
Pan Premier RP nie powinien przejść obojętnie nad zaistniałą sytuacją. Nie można utrzymywać ludzi na stanowiskach do których niedorośli, a takich w tym rządzie jest więcej. Jeśli ich Pan nie powymienia, to nikt inny tylko oni Pana podtopią, jak dopuścili mimo dachu do podtopienia Stadionu Narodowego.
sobota, 22 września 2012
Wycena nieruchomości.
Nakaz chwili, to zmiana zasad wyceny nieruchomości metodą porównawczą dla ustalania opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntów.
Muszę się oprzeć na konkretnych faktach. Rzeczoznawca majątkowy ustalił cenę metra kwadratowego naszej zabudowanej spółdzielczej działki na 3051 złotych, na podstawie cen trzech, a nie czterech lub pięciu innych nieruchomości z których jedna dodatkowo przeznaczona jest pod budownictwo biurowe, a nie mieszkaniowe i położona znacznie bliżej centrum Warszawy. Na naszej działce stoi budynek z wielkiej płyty wybudowany w 1990 roku. Ceny nowych mieszkań w naszej okolicy wahają się od 5500 do 6500 złotych brutto za jeden metr kwadratowy, a w naszym bloku metr kwadratowy wyceniany jest na 5000 zł. Udział metra kwadratowego działki w metrze kwadratowym mieszkania stanowi więc: 3051 : 5000 = 0,6202, to znaczy ponad 62 procent. Jasno z tego wynika, że system dokonywania wycen pod istniejącymi budynkami mieszkalnymi stosowany obecnie, powinien i musi opierać się na innych zasadach.
Dla przeceny gruntów pod istniejącymi budynkami mieszkalnymi, bardziej logicznym będzie branie pod uwagę udziału wartości gruntu w metrze kwadratowym istniejącego mieszkania, niż obciążanie go wydumaną, wziętą z powietrza ceną niby porównywalnego gruntu. Obecnie udział wartości gruntu w wartości metra kwadratowego nowego mieszkania poza centrum Warszawy wynosi średnio około 1000 złotych, a dwudziestodwuletniego zbudowanego z wielkiej płyty tylko około 600 złotych.
Rzeczoznawca powinien wiedzieć, że planując budowę domu wielomieszkaniowego wychodzi się od ceny po której można sprzedać metr kwadratowy mieszkania. Z otrzymanych warunków zabudowy, developer wylicza możliwą do uzyskania powierzchnię użytkową i wylicza wartość inwestycji. Liczy koszt budowy mieszkań, przyłączy, dokumentacji, nadzoru, robót dodatkowych, koszt marketingu, koszt sprzedaży, koszt kredytu i planowany zysk developera. Odejmując od wartości inwestycji tak obliczony koszt budowy, otrzymuje kwotę, którą może wydać na zakup działki i odpowiednio obciążyć koszt metra kwadratowego powierzchni użytkowej.
Obecnie żaden developer nie może sobie pozwolić, by kwota ta przekroczyła w zależności od lokalizacji 800 do 1100 złotych. W zasadzie to to nie ma to tak wielkiego znaczenia gdzie buduje, bo nawet jeśli w Śródmieściu Warszawy zapłaci za grunt 8000 zł/m2, to wykorzysta teren pod zabudowę w 80 procentach i zbuduje tak wysoki budynek, że obciążenie zakupem drogiego gruntu i tak nie przekroczy 1500 zł. na metr kwadratowy powierzchni użytkowej mieszkania.
Mieszkanie łatwiej wycenić niż grunt pod nim i dlatego do wyceny gruntu pod istniejącymi budynkami mieszkalnymi powinno się stosować prostą i już właściwie funkcjonującą w społeczeństwie zasadę wyceny gruntu jako składową kosztu metra kwadratowego mieszkania.
Maksymalny koszt udziału gruntu powinien wynosić:
-w centrum Warszawy i miast wojewódzkich 15 do 20 %
- w pozostałych dzielnicach 10 do 15
- w miastach powiatowych 5 do 10 %
- w gminach do 8 %.
Powierzchnia biologicznie czynna, czy też ogólnie tereny zielone, powinny być wyceniana maksymalnie jako połowa ceny gruntu pod budynkami mieszkalnymi, a nigdy 100 % jak to ma miejsce obecnie.
Muszę się oprzeć na konkretnych faktach. Rzeczoznawca majątkowy ustalił cenę metra kwadratowego naszej zabudowanej spółdzielczej działki na 3051 złotych, na podstawie cen trzech, a nie czterech lub pięciu innych nieruchomości z których jedna dodatkowo przeznaczona jest pod budownictwo biurowe, a nie mieszkaniowe i położona znacznie bliżej centrum Warszawy. Na naszej działce stoi budynek z wielkiej płyty wybudowany w 1990 roku. Ceny nowych mieszkań w naszej okolicy wahają się od 5500 do 6500 złotych brutto za jeden metr kwadratowy, a w naszym bloku metr kwadratowy wyceniany jest na 5000 zł. Udział metra kwadratowego działki w metrze kwadratowym mieszkania stanowi więc: 3051 : 5000 = 0,6202, to znaczy ponad 62 procent. Jasno z tego wynika, że system dokonywania wycen pod istniejącymi budynkami mieszkalnymi stosowany obecnie, powinien i musi opierać się na innych zasadach.
Dla przeceny gruntów pod istniejącymi budynkami mieszkalnymi, bardziej logicznym będzie branie pod uwagę udziału wartości gruntu w metrze kwadratowym istniejącego mieszkania, niż obciążanie go wydumaną, wziętą z powietrza ceną niby porównywalnego gruntu. Obecnie udział wartości gruntu w wartości metra kwadratowego nowego mieszkania poza centrum Warszawy wynosi średnio około 1000 złotych, a dwudziestodwuletniego zbudowanego z wielkiej płyty tylko około 600 złotych.
Rzeczoznawca powinien wiedzieć, że planując budowę domu wielomieszkaniowego wychodzi się od ceny po której można sprzedać metr kwadratowy mieszkania. Z otrzymanych warunków zabudowy, developer wylicza możliwą do uzyskania powierzchnię użytkową i wylicza wartość inwestycji. Liczy koszt budowy mieszkań, przyłączy, dokumentacji, nadzoru, robót dodatkowych, koszt marketingu, koszt sprzedaży, koszt kredytu i planowany zysk developera. Odejmując od wartości inwestycji tak obliczony koszt budowy, otrzymuje kwotę, którą może wydać na zakup działki i odpowiednio obciążyć koszt metra kwadratowego powierzchni użytkowej.
Obecnie żaden developer nie może sobie pozwolić, by kwota ta przekroczyła w zależności od lokalizacji 800 do 1100 złotych. W zasadzie to to nie ma to tak wielkiego znaczenia gdzie buduje, bo nawet jeśli w Śródmieściu Warszawy zapłaci za grunt 8000 zł/m2, to wykorzysta teren pod zabudowę w 80 procentach i zbuduje tak wysoki budynek, że obciążenie zakupem drogiego gruntu i tak nie przekroczy 1500 zł. na metr kwadratowy powierzchni użytkowej mieszkania.
Mieszkanie łatwiej wycenić niż grunt pod nim i dlatego do wyceny gruntu pod istniejącymi budynkami mieszkalnymi powinno się stosować prostą i już właściwie funkcjonującą w społeczeństwie zasadę wyceny gruntu jako składową kosztu metra kwadratowego mieszkania.
Maksymalny koszt udziału gruntu powinien wynosić:
-w centrum Warszawy i miast wojewódzkich 15 do 20 %
- w pozostałych dzielnicach 10 do 15
- w miastach powiatowych 5 do 10 %
- w gminach do 8 %.
Powierzchnia biologicznie czynna, czy też ogólnie tereny zielone, powinny być wyceniana maksymalnie jako połowa ceny gruntu pod budynkami mieszkalnymi, a nigdy 100 % jak to ma miejsce obecnie.
sobota, 18 sierpnia 2012
Sitwa, klika
Kto w sitwie stoi, ten krowę wydoi.
Sitwa. To słowo robi obecnie oszałamiającą karierę. Jest subtelniejsze od innych określających pewnego rodzaju zachowania grup społecznych, a jednocześnie bardziej zagadkowe i niepokojące.
Bardziej pospolite i bardziej pejoratywne określenia związane z różnymi zachowaniami różnych grup zawodowych, biznesowych, wyznaniowych są nazywane jako:
banda, bractwo, ferajna, gang, granda, gromada, grupa nieformalna, kamorra, klika, koteria, kompania, mafia, paczka, siatka, szajka, zgraja, zmowa itd.
Dla każdego z tych określeń można sprecyzować przybliżoną definicję oddającą ducha nazwy tej grupy. Wtedy natychmiast okaże się, że dla działalności właściwie określonych grup, nie ma przyzwolenia społecznego. Nie ma go dla bandy, gangów, grand, klanów, mafii, siatki, szajki i zgrai.
No, a co w takim razie z pozostałymi. One mieszczą się w dwóch głównych określeniach: sitwie i klice i są ich różnymi odmianami. Wprawdzie tu przyzwolenia również nie ma, ale ze względu na to, że skutki działania sitwy czy kliki zazwyczaj nie uderzają bezpośrednio w nikogo indywidualnie /poza nielicznymi/, to czujność społeczna jest częściowo uśpiona. To stwarza pozytywne przesłanki dla powstawania i działania sitw, klik i ich łagodniejszych odłamów.
Sitwa.
Zamierzone długofalowe działanie grupy osób bez zdecydowanego przywództwa. Zazwyczaj wszyscy mniej lub bardziej się znają i wzajemnie popierają. Wykorzystują swoje pozycje społeczne i zawodowe dla osiągnięcia wielorakich korzyści osobistych i grupowych - natychmiast lub rozłożonych w czasie.
Sitwa działa bez zahamowań i skrupułów w stosunku do innych grup i osób. Byle więcej, byle szybciej, ale zawsze w myśl zasady - ciszej jedziesz, dalej zajedziesz. Nie każdy dostaje równo,ale trzeba pamiętać, że, kto w sitwie stoi ten krowę wydoi.
Sitwy egzystują obok siebie. Zwykle się nie popierają, ale również nie zwalczają, chyba, że ktoś lub coś im bezpośrednio zagraża.
Klika.
Grupa osób swym zasięgiem mniejsza od sitwy. Członkowie lepiej i bliżej nawzajem się znają niż w sitwie, ale podobnie jak sitwa wykorzystują swoje pozycje zawodowe, kumoterskie, koleżeńskie i społeczne w celu osiągnięcia własnych korzyści, bez oglądania się na skutki swoich działań w stosunku do innych osób.
Tam gdzie działają sitwy i kliki, "obcym' trudno jest pracować, aczkolwiek są potrzebni jako roboty, bo ich nieświadomymi, ukierunkowanymi działaniami, można osiągnąć to co zamierzone.
Na tle działalności tych wszystkich szkodliwych, nieformalnych grup nasuwają się proste, ale trudne do realizacji wnioski. Powinny być tępione z urzędu. Nie jest to łatwe, ale takie postawienie tej sprawy może zadziałać jako straszak i ograniczyć dalszy rozwój tych szkodliwych, różnej maści grup cwaniaczków.
Sitwa. To słowo robi obecnie oszałamiającą karierę. Jest subtelniejsze od innych określających pewnego rodzaju zachowania grup społecznych, a jednocześnie bardziej zagadkowe i niepokojące.
Bardziej pospolite i bardziej pejoratywne określenia związane z różnymi zachowaniami różnych grup zawodowych, biznesowych, wyznaniowych są nazywane jako:
banda, bractwo, ferajna, gang, granda, gromada, grupa nieformalna, kamorra, klika, koteria, kompania, mafia, paczka, siatka, szajka, zgraja, zmowa itd.
Dla każdego z tych określeń można sprecyzować przybliżoną definicję oddającą ducha nazwy tej grupy. Wtedy natychmiast okaże się, że dla działalności właściwie określonych grup, nie ma przyzwolenia społecznego. Nie ma go dla bandy, gangów, grand, klanów, mafii, siatki, szajki i zgrai.
No, a co w takim razie z pozostałymi. One mieszczą się w dwóch głównych określeniach: sitwie i klice i są ich różnymi odmianami. Wprawdzie tu przyzwolenia również nie ma, ale ze względu na to, że skutki działania sitwy czy kliki zazwyczaj nie uderzają bezpośrednio w nikogo indywidualnie /poza nielicznymi/, to czujność społeczna jest częściowo uśpiona. To stwarza pozytywne przesłanki dla powstawania i działania sitw, klik i ich łagodniejszych odłamów.
Sitwa.
Zamierzone długofalowe działanie grupy osób bez zdecydowanego przywództwa. Zazwyczaj wszyscy mniej lub bardziej się znają i wzajemnie popierają. Wykorzystują swoje pozycje społeczne i zawodowe dla osiągnięcia wielorakich korzyści osobistych i grupowych - natychmiast lub rozłożonych w czasie.
Sitwa działa bez zahamowań i skrupułów w stosunku do innych grup i osób. Byle więcej, byle szybciej, ale zawsze w myśl zasady - ciszej jedziesz, dalej zajedziesz. Nie każdy dostaje równo,ale trzeba pamiętać, że, kto w sitwie stoi ten krowę wydoi.
Sitwy egzystują obok siebie. Zwykle się nie popierają, ale również nie zwalczają, chyba, że ktoś lub coś im bezpośrednio zagraża.
Klika.
Grupa osób swym zasięgiem mniejsza od sitwy. Członkowie lepiej i bliżej nawzajem się znają niż w sitwie, ale podobnie jak sitwa wykorzystują swoje pozycje zawodowe, kumoterskie, koleżeńskie i społeczne w celu osiągnięcia własnych korzyści, bez oglądania się na skutki swoich działań w stosunku do innych osób.
Tam gdzie działają sitwy i kliki, "obcym' trudno jest pracować, aczkolwiek są potrzebni jako roboty, bo ich nieświadomymi, ukierunkowanymi działaniami, można osiągnąć to co zamierzone.
Na tle działalności tych wszystkich szkodliwych, nieformalnych grup nasuwają się proste, ale trudne do realizacji wnioski. Powinny być tępione z urzędu. Nie jest to łatwe, ale takie postawienie tej sprawy może zadziałać jako straszak i ograniczyć dalszy rozwój tych szkodliwych, różnej maści grup cwaniaczków.
Subskrybuj:
Komentarze (Atom)